Raf en Geert gaan vandaag nog een bergtop en reuzeplanten bezoeken maar ik besluit om niet mee te gaan. Ik ga Huaraz eens verkennen. Vandaag is er een soort feest in Huaraz. Er is een 
optocht van het leger door de straten, een toespraak van den ene of den andere. Er is veel volk op de been. Intussen eens mijn schoenen laten poetsen. Op het marktplein staat een jongen die voor 1 sol schoenen poetst. Hij gaat nogal te werk met zijn borstel. Hij heeft gelukkig ook kleurloze crème bij voor mijn wandelschoenen. Eerst wast hij de schoenen af, dan afdrogen, opborstelen. Vervolgens insmeren met een crème. Terug opborstelen. Een soort glansprodukt er op. Terug opborstelen. Hij is toch zeker 5 min. bezig. Tijdens het schoenen poetsen zijn er zeker 10 à 15 kinderen komen bijzitten. Schoenen poetsen van een “gringo” (vreemdeling) zal een niet alledaagse bezigheid zijn. Deze nacht moeten we op het dak van het hotel slapen omdat er geen kamers meer vrij zijn. Na een goed avondmaal en nog wat rondgewandeld te hebben, is het slaaptijd. Nog enkele Britten komen ons gezelschap houden op het dak. Voor hen is er ook geen kamer meer vrij. Zij hebben hun tentje opgeslagen op het dak. Ik rol gewoon mijn matje uit en slaap in mijn slaapzak in open lucht. Het uitzicht is hier wel formidabel maar het is wel erg lawaaierig. Overal hoor je jankende en blaffende honden. Wel honderd. Verschrikkelijk. Uiteindelijk wint de vermoeidheid het van het lawaai en val ik in slaap.
optocht van het leger door de straten, een toespraak van den ene of den andere. Er is veel volk op de been. Intussen eens mijn schoenen laten poetsen. Op het marktplein staat een jongen die voor 1 sol schoenen poetst. Hij gaat nogal te werk met zijn borstel. Hij heeft gelukkig ook kleurloze crème bij voor mijn wandelschoenen. Eerst wast hij de schoenen af, dan afdrogen, opborstelen. Vervolgens insmeren met een crème. Terug opborstelen. Een soort glansprodukt er op. Terug opborstelen. Hij is toch zeker 5 min. bezig. Tijdens het schoenen poetsen zijn er zeker 10 à 15 kinderen komen bijzitten. Schoenen poetsen van een “gringo” (vreemdeling) zal een niet alledaagse bezigheid zijn. Deze nacht moeten we op het dak van het hotel slapen omdat er geen kamers meer vrij zijn. Na een goed avondmaal en nog wat rondgewandeld te hebben, is het slaaptijd. Nog enkele Britten komen ons gezelschap houden op het dak. Voor hen is er ook geen kamer meer vrij. Zij hebben hun tentje opgeslagen op het dak. Ik rol gewoon mijn matje uit en slaap in mijn slaapzak in open lucht. Het uitzicht is hier wel formidabel maar het is wel erg lawaaierig. Overal hoor je jankende en blaffende honden. Wel honderd. Verschrikkelijk. Uiteindelijk wint de vermoeidheid het van het lawaai en val ik in slaap.
