We zitten nog steeds in de Boeiing 747. Het is ondertussen 6u00 (Londen tijd) en het ontbijt wordt geserveerd. Een broodje konfituur met wat yogurt. Een glaasje fruitsap en een koffie. Het duurt nu niet lang meer of we komen aan in Londen. Het vliegtuig is al aan het dalen. Boven Engeland hangt een dik wolkendek. De kapitein deelt ons mede dat boven Londen de zon schijnt en dat we om 7u35 zullen landen. Eenmaal in Londen nog vlug langs de duty-free en dan naar gate 24. Normaal vertrekken we om 8u55 maar er is weeral vertraging. Na lang wachten kunnen we dan toch uiteindelijk opstijgen. Om het wachten goed te maken zal de piloot wat sneller vleigen. In plaats van de rit in 1u10 min. te doen zal hij nu al na 40 min. in Brussel landen. Met andere woorden. We moeten in alle haast ons ontbijt binnen schrokken. Als alles goed en wel op is vleigen we al boven België. Het zicht is klaar en de temperatuur bedraagt 30°C. Om 11u30 zetten we voet en wiel op Belgische bodem. We zijn terug in ons vaderland. Nog even wachten op onze bagage en dan is er het blijde weerzien van onze familie. De vakantie zit er op en de herinneringen staan voor altijd gebrandmerkt in mijn geheugen.
maandag 1 augustus 2011
zondag 31 juli 2011
Peru, maandag 31 juli 1995
Wanneer ik rond 5u30 wakker wordt staat de tv nog steeds aan. Ik zet hem af en val dan terug in slaap. Rond 7u30 sta ik op en neem nog vlug een douche voor we vertrekken. Om 8u00 nog een ontbijt binnenwerken. Rond 9u30 vertrekken we met een taxi terug naar de luchthaven. Hier verloopt het inchecken veel vlugger. Het duurt al bij al 15 min. Om 10u15 is alles in orde en rond 13u00 begeven we ons naar gate F17. De vlucht zal met een Boeiing 757 zijn tot in Washington. Om 13u45 stijgen we op. De vlucht duurt niet lang. Aan boord krijgen we een broodje te eten, een zakje chips, wat chocolade en een drankje. De vlucht verloopt wat onrustig. Er is veel turbulentie. Ondanks het latere vertrek bereiken we toch nog op tijd de luchthaven van Washington. Het is nu 16u05 dus nog even tijd om in een duty free shop wat inkopen te doen. We vertrekken pas om 18u55 naar Londen. De voorlaatste vlucht van onze reis. Dit maal vliegen we met een Boeiing 747 jumbo jet. Het grote werk. Als ik van hieruit kijk (restroom C8) zie ik het vliegtuig al staan. Een machtig groot vliegtuig. Als ik zo even tel dan zitten we voor 6 uren in de lucht vooraleer we in Londen landen. We vertrekken om 18u55 en komen om 6u55 aan in Londen (tussen Washington en Londen is er een tijdsverschil van 6 uren). Ik heb blijkbaar iets te vroeg victorie gekraaid. We hebben vertraging. Er is iets mis met de toiletten op de 747 en dit moet eerst hersteld worden. We hebben 56 min vertraging. Van deze gelegenheid maken Raf en ik gebruik om nog even iets te eten bij de Burger King. Hamburger met frieten en 8 pakjes mayonaise (4 de man). Om 19u45 vertrekken we dan uiteindelijk richting Londen. We hebben een goede plaats gekregen in het vliegtuig, want vlak voorons staan geen zetels. We kunnen onze benen uitstrekken. De tv staat dicht bij ons en we zitten vlak bij de exitrow. (In nood moeten wij wel de deur openen maar ja). Een ander voordeel is dat we vlak naast de keuken zitten. We krijgen dus het snelst eten. Het is nu bijna 21u00 en buiten is het al donker. De kapitein heeft ons meegedeeld dat we waarschijnlijk rond 7u20 à 7u30 in Londen zullen arriveren. Daar zijn ze met het warm eten. Vlees met aardappelpuree. Een visschotel. Nog wat koffie en een gebakje. Na het eten gaan de stewards wat rusten in de keuken. Ze doen de gordijn dicht maar laten de dranken kar buiten staan vlak voor mijn neus. Raf en ik hebben nu alle tijd om wat coctailroerders, likeur, en fruitsap te ontvreemden. Het zit wel niet mee. Door de turbulentie begint de kar te rammelen en de stewardessen trekken de kar nu in de keuken. Dat is pech hebben ...
zaterdag 30 juli 2011
Peru, zondag 30 juli 1995
Om 4u30 in de morgen landen we op de luchthaven van Maimi. Hier is het wederom lang aanschuiven bij de douanecontrole. Om 5u45 staan we eindelijk buiten. De hitte overvalt ons. Het is zwoel en warm en de regen 
plenst neer. We houden een “Yellow cab” (= taxi) tegen en die brengt ons naar het Adrian Hotel. Hier logeren we voor één nacht. Het hotel ligt niet ver van het strand van Maimi Beach. Als we schuin links door het raam van ons hotelkamer kijken, zien we het strand. Ondertussen is het weer een beetje opgeklaard en staat er een stevige warme wind. Even genieten van een douche met sterk stromend water (in Peru was het maar druppelend water). Gelukkig is het hotel volledig voorzien van airconditioning, zodat we geen last hebben van de hitte. Het is dan ook aangenaam op de kamer. Nog wat eten want mijn maag rammelt van de honger. Op de hoek van de boulevard vinden we een restaurant dat 24u op 24u open is. “Bacon and eggs” kan ik nu wel gebruiken. Na het eten zouden we graag gaan snorkelen in een baai waar veel tropische vissen zwemmen. We moeten alleen een bus vinden die ons tot daar zal brengen. Vermits we niet direct een bus kunnen vinden zoeken we het toeristiche informatiekantoor op. Dit blijkt gesloten. Er zit niets anders op dan onze dag met andere bezigheden te vullen. Niet zo ver van het info kantoor bevindt zich een soort openluchtmuseum ter nagedachtenis van de holocaust in Europa. Hier staan al de namen in marmeren platen gegraveerd, van degenen die vermoord werden door de Duitsers. Na dit bezoek gaan we even tot aan het strand van Maimi Beach. Er staat een stevige zeebries. De Atlantische Oceaan. Pootje baden en wat schelpen zoeken. Je vind hier zeer mooie exemplaren. Rond 13u30 gaan we een hapje eten in KFC, een fast-food restaurant. Ik bestel me een kippenburger en reuze frieten. Erg lekker. Na het eten wandelen we wat door de straten van Maimi. We komen typische Amerikaanse winkels tegen.Vb. Een winkel waar alles 1$ kost. Een winkel waar je 2e handsspullen kan kopen. Een beetje verder komen we terecht bij een kunstenaar. Hij maakt kunstvoorwerpen van afval. Zo heeft hij een pop gemaakt van papieren zakken, beelden van plastic afwasflessen. 
De kunstwerken zijn ook te koop maar wel een beetje duur. Vb. een pop van een oude schoen kost al snel 900$. Eens terug buiten drinken we nog een frisdrank op de hoek van de straat. Hierna is het tijd om eens een beetje te zwemmen in de Atlantische Oceaan. Het water is lekker warm. Het strand heeft wel veel grover zand dan bij ons aan de kust. Het kleeft overal aan vast. Lui en lekker een uiltje vangen op het strand en rond 18u00 terug naar het hotel. Onderweg passeren we nog een opname set voor de nieuwste film van Robin Williams. Deze zal “Bird Cage” noemen. Deze avond zullen de opnamen plaats vinden. In vergelijking tot Lima is Maimi Beach volledig anders. Je ziet hier dat we duidelijk tussen het rijk volk zitten. Overal rijden dure auto’s rond met getinde ruiten. Iedereen loopt er zomers gekleed bij. De jeugd beweegt zich voort op scooters en in-line scaters. Versieren en versierd worden daar draait het hier rond. Voor we rond 19u00 terug naar onze kamer gaan drinken we eerst voor het hotel nog een drankje. Ik bestel een Ice-tea. Dit is wel niet hetzelfde als bij ons. Dit is echte thee met ijsblokjes in. Na een douche lig ik nog wat ontspannen op het bed. Buiten speelt er een live band. Ze spelen wat blues-rock en wat jazzy deuntjes. Ja, ja denk ik .... De vakantie zit er bijna op. Ik moet er niet aandenken dat ik over 2 dagen terug moet gaan werken. Gelukkig is het dan woensdag zodat de week al half voorbij is. Vlug deze gedachten uit mijne kop zetten. Het is tenslotte nog vakantie. Even tv kijken. America’s Funiest Homevideo’s is net bezig. Het is ondertussen tijd geworden voor het avondeten. Onze keuze valt op pizza eten. Een extra large. Deze heeft een doormeter van 0,5 meter. Hier kunnen we wel met drie van eten. Om de pizza verder door te spoelen drinken nog even iets in een pas geopende bar recht tegenover het hotel. Er speelt hier een live band. De muziek klinkt tropisch en regea-achtig. We blijven hier hangen tot 24u00. Onze laatste avond van de vakantie. Opvallend is dat het hier ‘s avonds ook warm blijft. Hier is nog steeds 89 °F. Eens terug op de hotelkamer horen we dat er in het hotel aan de overkant nog een House-party is. We horen de muziek tot binnen. Vermits we nu toch tv op de kamer hebben wil Raf vanuit het bed tv kijken en dan zo in slaap vallen. Ik hoef geen tv te kijken, ik val onmiddellijk in slaap.
plenst neer. We houden een “Yellow cab” (= taxi) tegen en die brengt ons naar het Adrian Hotel. Hier logeren we voor één nacht. Het hotel ligt niet ver van het strand van Maimi Beach. Als we schuin links door het raam van ons hotelkamer kijken, zien we het strand. Ondertussen is het weer een beetje opgeklaard en staat er een stevige warme wind. Even genieten van een douche met sterk stromend water (in Peru was het maar druppelend water). Gelukkig is het hotel volledig voorzien van airconditioning, zodat we geen last hebben van de hitte. Het is dan ook aangenaam op de kamer. Nog wat eten want mijn maag rammelt van de honger. Op de hoek van de boulevard vinden we een restaurant dat 24u op 24u open is. “Bacon and eggs” kan ik nu wel gebruiken. Na het eten zouden we graag gaan snorkelen in een baai waar veel tropische vissen zwemmen. We moeten alleen een bus vinden die ons tot daar zal brengen. Vermits we niet direct een bus kunnen vinden zoeken we het toeristiche informatiekantoor op. Dit blijkt gesloten. Er zit niets anders op dan onze dag met andere bezigheden te vullen. Niet zo ver van het info kantoor bevindt zich een soort openluchtmuseum ter nagedachtenis van de holocaust in Europa. Hier staan al de namen in marmeren platen gegraveerd, van degenen die vermoord werden door de Duitsers. Na dit bezoek gaan we even tot aan het strand van Maimi Beach. Er staat een stevige zeebries. De Atlantische Oceaan. Pootje baden en wat schelpen zoeken. Je vind hier zeer mooie exemplaren. Rond 13u30 gaan we een hapje eten in KFC, een fast-food restaurant. Ik bestel me een kippenburger en reuze frieten. Erg lekker. Na het eten wandelen we wat door de straten van Maimi. We komen typische Amerikaanse winkels tegen.Vb. Een winkel waar alles 1$ kost. Een winkel waar je 2e handsspullen kan kopen. Een beetje verder komen we terecht bij een kunstenaar. Hij maakt kunstvoorwerpen van afval. Zo heeft hij een pop gemaakt van papieren zakken, beelden van plastic afwasflessen. 
De kunstwerken zijn ook te koop maar wel een beetje duur. Vb. een pop van een oude schoen kost al snel 900$. Eens terug buiten drinken we nog een frisdrank op de hoek van de straat. Hierna is het tijd om eens een beetje te zwemmen in de Atlantische Oceaan. Het water is lekker warm. Het strand heeft wel veel grover zand dan bij ons aan de kust. Het kleeft overal aan vast. Lui en lekker een uiltje vangen op het strand en rond 18u00 terug naar het hotel. Onderweg passeren we nog een opname set voor de nieuwste film van Robin Williams. Deze zal “Bird Cage” noemen. Deze avond zullen de opnamen plaats vinden. In vergelijking tot Lima is Maimi Beach volledig anders. Je ziet hier dat we duidelijk tussen het rijk volk zitten. Overal rijden dure auto’s rond met getinde ruiten. Iedereen loopt er zomers gekleed bij. De jeugd beweegt zich voort op scooters en in-line scaters. Versieren en versierd worden daar draait het hier rond. Voor we rond 19u00 terug naar onze kamer gaan drinken we eerst voor het hotel nog een drankje. Ik bestel een Ice-tea. Dit is wel niet hetzelfde als bij ons. Dit is echte thee met ijsblokjes in. Na een douche lig ik nog wat ontspannen op het bed. Buiten speelt er een live band. Ze spelen wat blues-rock en wat jazzy deuntjes. Ja, ja denk ik .... De vakantie zit er bijna op. Ik moet er niet aandenken dat ik over 2 dagen terug moet gaan werken. Gelukkig is het dan woensdag zodat de week al half voorbij is. Vlug deze gedachten uit mijne kop zetten. Het is tenslotte nog vakantie. Even tv kijken. America’s Funiest Homevideo’s is net bezig. Het is ondertussen tijd geworden voor het avondeten. Onze keuze valt op pizza eten. Een extra large. Deze heeft een doormeter van 0,5 meter. Hier kunnen we wel met drie van eten. Om de pizza verder door te spoelen drinken nog even iets in een pas geopende bar recht tegenover het hotel. Er speelt hier een live band. De muziek klinkt tropisch en regea-achtig. We blijven hier hangen tot 24u00. Onze laatste avond van de vakantie. Opvallend is dat het hier ‘s avonds ook warm blijft. Hier is nog steeds 89 °F. Eens terug op de hotelkamer horen we dat er in het hotel aan de overkant nog een House-party is. We horen de muziek tot binnen. Vermits we nu toch tv op de kamer hebben wil Raf vanuit het bed tv kijken en dan zo in slaap vallen. Ik hoef geen tv te kijken, ik val onmiddellijk in slaap.
vrijdag 29 juli 2011
Peru, zaterdag 29 juli 1995
Wanneer ik in de vroege ochtend (5u00) wakker wordt kijk ik tegen een prachtige sterrehemel. Dromerig kijk ik toe. Af en toe 
passeert er een vallende ster. Bij de eerste zonnestralen zie ik in de verte de top van de Huascaran. De top wordt beschenen door de zon. De sneeuw kleurt van roos naar geel. Wanneer de zon volledig op is is het zicht ongelooflijk mooi. Dus op het dak slapen heeft zo zijn voordelen.
Vandaag om 9u30 vertrekken we met de bus terug naar Lima. Na alles ingepakt te hebben is het tijd om naar de bus te gaan. Gelukkig hadden we al gereserveerd zodat we daar nu geen tijd aan moeten verspillen.
De buschauffeur rijdt goed door. Het lijkt wel of hij een race houdt om de meeste auto’s en bussen voorbij te steken. Om de tijd te doden wordt er een video afgespeeld in de bus. Het is wel niet veel soeps maar ja. Rond 14u00 houden we halt om wat te eten. We hebben zelf brood en bananen meegebracht die we nu opeten. Rond 14u30 vertrekken we weer. Opnieuw een video. Nu nog minder namelijk : horror. Er wordt iemand met een grasmaaier bewerkt. Het bloed spat in het rond. Dit is toch niet alles. Je moet weten, het zijn niet alleen volwassenen die meereizen maar ook kinderen.... Buiten is veel meer te zien. De Stille Oceaan , het dorre landschap van zand en heuvels. We komen langs verschillende sloppenwijken. De lucht is donker en grijs. Rond 17u00 bereiken we de rand van Lima. Hier zijn zeer veel sloppenwijken. Mensen die rondscharrelen op vuilnisbelten. Armoede troef hier. Rond 17u30 bereiken we de eindbestemming van onze busreis. De bagage uitladen en direct een taxi zoeken die ons naar de luchthaven kan brengen. We vinden een “taxi” , een Volkswagen. De auto wordt propvol geladen en de rest van de bagage verdwijnt op het dak. Zonder problemen bereiken we rond 18u00 de luchthaven Nog vlug een banaan binnen spelen en dan inchecken. Het inchecken vraagt altijd een hele hoop tijd. Tegen 20u30 komen we Marchal nog tegen. Hij heeft nog wat cadeau’s. Even wat bijpraten en dan wordt het tijd dat we terug huiswaarts vliegen. Om 21u30 door de douanecontrole. Inschepen via gate 6 en om 22u25 zitten we in het vliegtuig (Boeiing 757) met vlucht UA994 richting Maimi. Hier zullen we nog 1 dag moeten verblijven omdat er geen rechtstreekse vlucht terug is naar België. Aan boord van het vliegtuig krijgen we nog iets warms te eten en er is ook film, nl. Jurassic Park.
passeert er een vallende ster. Bij de eerste zonnestralen zie ik in de verte de top van de Huascaran. De top wordt beschenen door de zon. De sneeuw kleurt van roos naar geel. Wanneer de zon volledig op is is het zicht ongelooflijk mooi. Dus op het dak slapen heeft zo zijn voordelen.Vandaag om 9u30 vertrekken we met de bus terug naar Lima. Na alles ingepakt te hebben is het tijd om naar de bus te gaan. Gelukkig hadden we al gereserveerd zodat we daar nu geen tijd aan moeten verspillen.
De buschauffeur rijdt goed door. Het lijkt wel of hij een race houdt om de meeste auto’s en bussen voorbij te steken. Om de tijd te doden wordt er een video afgespeeld in de bus. Het is wel niet veel soeps maar ja. Rond 14u00 houden we halt om wat te eten. We hebben zelf brood en bananen meegebracht die we nu opeten. Rond 14u30 vertrekken we weer. Opnieuw een video. Nu nog minder namelijk : horror. Er wordt iemand met een grasmaaier bewerkt. Het bloed spat in het rond. Dit is toch niet alles. Je moet weten, het zijn niet alleen volwassenen die meereizen maar ook kinderen.... Buiten is veel meer te zien. De Stille Oceaan , het dorre landschap van zand en heuvels. We komen langs verschillende sloppenwijken. De lucht is donker en grijs. Rond 17u00 bereiken we de rand van Lima. Hier zijn zeer veel sloppenwijken. Mensen die rondscharrelen op vuilnisbelten. Armoede troef hier. Rond 17u30 bereiken we de eindbestemming van onze busreis. De bagage uitladen en direct een taxi zoeken die ons naar de luchthaven kan brengen. We vinden een “taxi” , een Volkswagen. De auto wordt propvol geladen en de rest van de bagage verdwijnt op het dak. Zonder problemen bereiken we rond 18u00 de luchthaven Nog vlug een banaan binnen spelen en dan inchecken. Het inchecken vraagt altijd een hele hoop tijd. Tegen 20u30 komen we Marchal nog tegen. Hij heeft nog wat cadeau’s. Even wat bijpraten en dan wordt het tijd dat we terug huiswaarts vliegen. Om 21u30 door de douanecontrole. Inschepen via gate 6 en om 22u25 zitten we in het vliegtuig (Boeiing 757) met vlucht UA994 richting Maimi. Hier zullen we nog 1 dag moeten verblijven omdat er geen rechtstreekse vlucht terug is naar België. Aan boord van het vliegtuig krijgen we nog iets warms te eten en er is ook film, nl. Jurassic Park.
donderdag 28 juli 2011
Peru, vrijdag 28 juli 1995
Raf en Geert gaan vandaag nog een bergtop en reuzeplanten bezoeken maar ik besluit om niet mee te gaan. Ik ga Huaraz eens verkennen. Vandaag is er een soort feest in Huaraz. Er is een 
optocht van het leger door de straten, een toespraak van den ene of den andere. Er is veel volk op de been. Intussen eens mijn schoenen laten poetsen. Op het marktplein staat een jongen die voor 1 sol schoenen poetst. Hij gaat nogal te werk met zijn borstel. Hij heeft gelukkig ook kleurloze crème bij voor mijn wandelschoenen. Eerst wast hij de schoenen af, dan afdrogen, opborstelen. Vervolgens insmeren met een crème. Terug opborstelen. Een soort glansprodukt er op. Terug opborstelen. Hij is toch zeker 5 min. bezig. Tijdens het schoenen poetsen zijn er zeker 10 à 15 kinderen komen bijzitten. Schoenen poetsen van een “gringo” (vreemdeling) zal een niet alledaagse bezigheid zijn. Deze nacht moeten we op het dak van het hotel slapen omdat er geen kamers meer vrij zijn. Na een goed avondmaal en nog wat rondgewandeld te hebben, is het slaaptijd. Nog enkele Britten komen ons gezelschap houden op het dak. Voor hen is er ook geen kamer meer vrij. Zij hebben hun tentje opgeslagen op het dak. Ik rol gewoon mijn matje uit en slaap in mijn slaapzak in open lucht. Het uitzicht is hier wel formidabel maar het is wel erg lawaaierig. Overal hoor je jankende en blaffende honden. Wel honderd. Verschrikkelijk. Uiteindelijk wint de vermoeidheid het van het lawaai en val ik in slaap.
optocht van het leger door de straten, een toespraak van den ene of den andere. Er is veel volk op de been. Intussen eens mijn schoenen laten poetsen. Op het marktplein staat een jongen die voor 1 sol schoenen poetst. Hij gaat nogal te werk met zijn borstel. Hij heeft gelukkig ook kleurloze crème bij voor mijn wandelschoenen. Eerst wast hij de schoenen af, dan afdrogen, opborstelen. Vervolgens insmeren met een crème. Terug opborstelen. Een soort glansprodukt er op. Terug opborstelen. Hij is toch zeker 5 min. bezig. Tijdens het schoenen poetsen zijn er zeker 10 à 15 kinderen komen bijzitten. Schoenen poetsen van een “gringo” (vreemdeling) zal een niet alledaagse bezigheid zijn. Deze nacht moeten we op het dak van het hotel slapen omdat er geen kamers meer vrij zijn. Na een goed avondmaal en nog wat rondgewandeld te hebben, is het slaaptijd. Nog enkele Britten komen ons gezelschap houden op het dak. Voor hen is er ook geen kamer meer vrij. Zij hebben hun tentje opgeslagen op het dak. Ik rol gewoon mijn matje uit en slaap in mijn slaapzak in open lucht. Het uitzicht is hier wel formidabel maar het is wel erg lawaaierig. Overal hoor je jankende en blaffende honden. Wel honderd. Verschrikkelijk. Uiteindelijk wint de vermoeidheid het van het lawaai en val ik in slaap.
woensdag 27 juli 2011
Peru, donderdag 27 juli 1995
Na het ontbijt trekken we te voet richting centrum. Om 9u00 zijn we op post bij de reisorganisatie die ons naar de tempels van Chavin zal brengen. Blijkbaar is ons een foutief vertrekuur 
meegedeeld. Eigenlijk moesten we hier om 8u30 al klaar staan. Maar geen probleem, de bus heeft gewacht zodat we toch nog meekunnen. Na enkele uren reizen - in een te kleine bus voor mij - komen we aan een meer gelegen op bijna 3900 m hoogte. We stappen uit en lopen even tot aan het meer. 
Met ons reizen nog enkele andere toeristen uit Peru mee. Er worden foto’s getrokken en natuurlijk willen ze weer met die “grote blonde jongen” op de foto. De reis gaat verder langs steile afgronden en hoge bergen. Uiteindelijk bereiken we Chavin. Het is nu middag dus gaan we eerst iets eten in het plaatselijk “restaurant”. Ik bestel rundsvlees. Raf besteld rat. Als het eten wordt opgediend krijg ik een zwart gebrand stuk vlees voorgeschoteld. Het is helemaal uitgedroogd maar de smaak valt nog mee. Raf krijgt zijn rat ook voorgeschoteld. Het lijkt wel of ze de hele rat in het vuur gegooid hebben en daarnaa op een bord. Alles zit er nog aan,.... tanden ,oren, staart,...Als we het “eten” verorberd hebben, bezoeken we gedurende 2 uren de tempel. Het is een grote tempel met verschillende gangen en kamers. Overal staan stenen hoofden met een boze blik. Deze waren bedoeld om indringers af te schrikken. De resten van de tempel zijn goed bewaard gebleven. Enkele meisjes van Noord-Amerika zijn hier opmetingen aan het verrichten.
Ze studeren archeologie. Een van hen werkt hier aan haar thesis. Na het bezoek koop ik nog enkele souvenirs en dan terug op weg richting Huaraz. Onderweg praten we nog wat met de medereizigers. Een van heb is Jenifer. Ze spreekt gelukkig Engels, dus kan ik ook eens iets vertellen. Spaans is niet echt wegelegd voor mij. Onderweg vertelt de gids nog enkele spaanse griezelverhalen waar ik geen jota van begrijp. Om 19u00 bereiken we terug Huaraz. 's Avonds gaan we nog een stapje in het uitgaansleven zetten van Huaraz. Na een uur rond gelopen te hebben geraken we uiteindelijk ergens een "discotheek" binnen. De muziek is van alles wat. Techno, house, rap, Latijns-Amerikaans, reage.... voor elk wat wils. Gelukkig is hier ook iemand die Engeles spreekt zodat ik ook een babbeltje kan slaan. Rond 2u00 besluit ik om naar het hotel terug te keren om te slapen. Raf en Geert blijven nog even in de discotheek.
meegedeeld. Eigenlijk moesten we hier om 8u30 al klaar staan. Maar geen probleem, de bus heeft gewacht zodat we toch nog meekunnen. Na enkele uren reizen - in een te kleine bus voor mij - komen we aan een meer gelegen op bijna 3900 m hoogte. We stappen uit en lopen even tot aan het meer. 
Met ons reizen nog enkele andere toeristen uit Peru mee. Er worden foto’s getrokken en natuurlijk willen ze weer met die “grote blonde jongen” op de foto. De reis gaat verder langs steile afgronden en hoge bergen. Uiteindelijk bereiken we Chavin. Het is nu middag dus gaan we eerst iets eten in het plaatselijk “restaurant”. Ik bestel rundsvlees. Raf besteld rat. Als het eten wordt opgediend krijg ik een zwart gebrand stuk vlees voorgeschoteld. Het is helemaal uitgedroogd maar de smaak valt nog mee. Raf krijgt zijn rat ook voorgeschoteld. Het lijkt wel of ze de hele rat in het vuur gegooid hebben en daarnaa op een bord. Alles zit er nog aan,.... tanden ,oren, staart,...Als we het “eten” verorberd hebben, bezoeken we gedurende 2 uren de tempel. Het is een grote tempel met verschillende gangen en kamers. Overal staan stenen hoofden met een boze blik. Deze waren bedoeld om indringers af te schrikken. De resten van de tempel zijn goed bewaard gebleven. Enkele meisjes van Noord-Amerika zijn hier opmetingen aan het verrichten.
Ze studeren archeologie. Een van hen werkt hier aan haar thesis. Na het bezoek koop ik nog enkele souvenirs en dan terug op weg richting Huaraz. Onderweg praten we nog wat met de medereizigers. Een van heb is Jenifer. Ze spreekt gelukkig Engels, dus kan ik ook eens iets vertellen. Spaans is niet echt wegelegd voor mij. Onderweg vertelt de gids nog enkele spaanse griezelverhalen waar ik geen jota van begrijp. Om 19u00 bereiken we terug Huaraz. 's Avonds gaan we nog een stapje in het uitgaansleven zetten van Huaraz. Na een uur rond gelopen te hebben geraken we uiteindelijk ergens een "discotheek" binnen. De muziek is van alles wat. Techno, house, rap, Latijns-Amerikaans, reage.... voor elk wat wils. Gelukkig is hier ook iemand die Engeles spreekt zodat ik ook een babbeltje kan slaan. Rond 2u00 besluit ik om naar het hotel terug te keren om te slapen. Raf en Geert blijven nog even in de discotheek.
dinsdag 26 juli 2011
Peru, woensdag 26 juli 1995
Vandaag vertrekken we terug naar Huaraz. Snel nog een ontbijt. De tent opbreken en wat laten drogen. Om 9u00 vertrekken we. We moeten nu een stukje terug naar boven om daar met een pick-up truck naar Caraz te reizen. Vandaar vertrekken we met de bus naar Huaraz. Rond 9u45 komen we terug aan op de plaats waar we gisteren de tocht beëindigd hadden. Hier hebben we gisteren de pick-up truck gereserveerd De truck staat al op ons te wachten. We gooien onze rugzakken in de laadruimte en gaan er zelf ook bij zitten. Rond 11u15 komen we aan in Caraz. Bijna onmiddellijk kunnen we met een minibus naar Huaraz reizen. Onderweg komen we nog eens langs Yungay. Deze stad werd in 1970 volledig bedolven onder puin door een steenlawine. Alleen de spits van de kerk steekt nu nog boven het puin uit. Omstreeks 12u50 komen we terug aan in Huaraz. We gaan direct naar ons hotel “Edwards Inn” om nog voor 3 overnachtingen te boeken. We hebben pech, we kunnen nog maar voor 2 nachten boeken. De 3e nacht zullen we op het plat dak van het hotel moeten slapen in openlucht. In de namiddag boeken we nog de busreis naar Lima voor 28 juli. Het vertrek is gepland om 9u30. Morgen gaan we ruïnes bezoeken in Chavin. We reserveren hier eveneens een ticket voor. Het vertrek is om 9u00 gepland. Rond 15u30 is het tijd voor een hapje eten. We gaan naar een Frans restaurant. Allé, de kok spreekt toch Frans. Na het eten nog enkele inkopen doen voor morgen en dan naar het hotel waar we na 4 dagen nog eens een douche kunnen nemen. Het water is wel niet warm maar het geeft je toch weer fris en proper gevoel. Rond 19u30 gaan we nog in een “toeristen taverne” iets drinken en rond 21u15 gaan we slapen.
maandag 25 juli 2011
Peru, dinsdag 25 juli 1995
De tent is helemaal bevrozen. Het is koud (-5°C). Een warme tas koffie zetten en een pansito eten met wat konfituur. 
Om 8u10 vertrekken we. We proberen vandaag heel de tocht uit te wandelen. De hele dag schijnt een warme zon op ons hoofd. Rond 12u00 bereiken we het einde van het 
laatste meer. Wat soep koken en wat macaroni klaar maken. Om 13u00 vertrekken we weer. De tocht is lang en vermoeiend. Regelmatig stoppen we om wat te drinken. Het landschap is prachtig. Watervallen. Snel stromende rivieren. Om 15u45 bereiken we de poort van Cashapampa. Het is ondertussen heel warm geworden. Doodvermoeid bestel ik een fles cola. Eerst een beetje bijkomen. 
Rond 16u30 trekken we nog wat verder. Op onze stafkaart staat dat er daar ergens warmwater bronnen zijn. Je kan er heerlijk baden. Het plaatsje heet Baños. Na wat zoeken bereiken we de baden rond 17u15. Ze worden momenteel gebruikt door de plaatselijke bevolking maar ze maken graag plaats voor enkele toeristen. Warm water vanuit de bron . Boven aan de badplaatsen borrelt kokend water uit de grond. Vlakbij stroomt een klein riviertje met koud water. Door enkele stenen te verleggen stroomt koud water samen met het warm water. Er wordt zo een aangenaam temperatuurtje bereikt. Dit water komt terecht in een kleine pool welke dienst doet als badkuip. De plaatselijke bevolking ruimt baan voor ons en wij kunnen in ons adamskostuum het bad in. Heerlijk, baden in openlucht. Er zijn hier ook enkele overdekte baden, maar die leken ons niet zo interessant. We laten het vuil nu lekker van ons losweken. 
De dorpsbewoners kijken wel raar op als ze ons in ons adamskostuum zien staan. Ik denk dat ze dit nog nooit hebben meegemaakt. Rond 18u00 uit het bad. Vlug afdrogen en snel de tent opzetten want het wordt al donker. Rond 18u30 kunnen we beginnen koken. We zetten ons vuurtje onder een schuine uitstekende rots. We maken wat chineese soep klaar en nog wat gevriesdroogde rijst met currie. Na het eten gaan Raf en Geert slapen. Ik blijf buiten nog even nagenieten van de prachtige sterrenhemel en ga dan ook slapen. Rond 22u30 wordt ik wakker van de grote dorst. Er is geen water meer in de veldfles en de waterfilter vind ik niet. Waarschijnlijk zit deze in de rugzak van Raf. Ik besluit dan maar om water te koken en een tasje thee te zetten. In alle rust en stilte maak ik thee onder de schuine rots. En dan genieten van een heerlijk kopje thee. Ik zie aan de nachtelijke hemel nog enkele vallende sterren.
Om 8u10 vertrekken we. We proberen vandaag heel de tocht uit te wandelen. De hele dag schijnt een warme zon op ons hoofd. Rond 12u00 bereiken we het einde van het laatste meer. Wat soep koken en wat macaroni klaar maken. Om 13u00 vertrekken we weer. De tocht is lang en vermoeiend. Regelmatig stoppen we om wat te drinken. Het landschap is prachtig. Watervallen. Snel stromende rivieren. Om 15u45 bereiken we de poort van Cashapampa. Het is ondertussen heel warm geworden. Doodvermoeid bestel ik een fles cola. Eerst een beetje bijkomen. 
Rond 16u30 trekken we nog wat verder. Op onze stafkaart staat dat er daar ergens warmwater bronnen zijn. Je kan er heerlijk baden. Het plaatsje heet Baños. Na wat zoeken bereiken we de baden rond 17u15. Ze worden momenteel gebruikt door de plaatselijke bevolking maar ze maken graag plaats voor enkele toeristen. Warm water vanuit de bron . Boven aan de badplaatsen borrelt kokend water uit de grond. Vlakbij stroomt een klein riviertje met koud water. Door enkele stenen te verleggen stroomt koud water samen met het warm water. Er wordt zo een aangenaam temperatuurtje bereikt. Dit water komt terecht in een kleine pool welke dienst doet als badkuip. De plaatselijke bevolking ruimt baan voor ons en wij kunnen in ons adamskostuum het bad in. Heerlijk, baden in openlucht. Er zijn hier ook enkele overdekte baden, maar die leken ons niet zo interessant. We laten het vuil nu lekker van ons losweken. 
De dorpsbewoners kijken wel raar op als ze ons in ons adamskostuum zien staan. Ik denk dat ze dit nog nooit hebben meegemaakt. Rond 18u00 uit het bad. Vlug afdrogen en snel de tent opzetten want het wordt al donker. Rond 18u30 kunnen we beginnen koken. We zetten ons vuurtje onder een schuine uitstekende rots. We maken wat chineese soep klaar en nog wat gevriesdroogde rijst met currie. Na het eten gaan Raf en Geert slapen. Ik blijf buiten nog even nagenieten van de prachtige sterrenhemel en ga dan ook slapen. Rond 22u30 wordt ik wakker van de grote dorst. Er is geen water meer in de veldfles en de waterfilter vind ik niet. Waarschijnlijk zit deze in de rugzak van Raf. Ik besluit dan maar om water te koken en een tasje thee te zetten. In alle rust en stilte maak ik thee onder de schuine rots. En dan genieten van een heerlijk kopje thee. Ik zie aan de nachtelijke hemel nog enkele vallende sterren.
zondag 24 juli 2011
Peru, maandag 24 juli 1995
‘s Morgens vroeg opstaan om 6u00. Ik heb heel goed geslapen maar het wordt ‘s nachts wel heel koud en vochtig in de tent. Mijn slaapzak is helemaal klam. Tent afbreken, koffie zetten en nog vlug een pansito (=klein broodje) eten met een hard gekookt ei. Om 8u15 vertrekken we naar de bergpas . Rond 8u30 komen we nog 4 
meisjes tegen uit Schotland. Ze hadden hun kamp een beetje verder opgeslagen dan dat van ons. We kennen ze omdat ze in Huaraz in het zelfde hotel als wij logeren. Daar was een van hen, haar handschoenen vergeten. We wisten dat ze dezelfde tocht als wij gingen maken dus konden we de handschoenen beter meenemen. Vol blijdschap neemt ze haar handschoenen in ontvangst. 
We vervolgen onze weg. In het begin valt het nogal mee maar na een tijdje wordt het behoorlijk zwaar. Geert heeft veel last van vermoeidheid. We stoppen enkele malen om wat te drinken en een stukje chocolade te eten. Onderweg passeren we regelmatig een bergbeekje. Hier pompen we met onze waterfilter heerlijk fris water uit. Na een moeizame tocht bereik ik als eerste de bergpas Punt Union. Het zicht dat ik voor ogen krijg is moeilijk onder woorden te brengen. Het is enorm prachtig. Het straalt macht en tegelijkertijd rust uit. Vlakbij zie ik een grote gletsjer. Af en toe kraakt het ijs. Vermoeid plof ik neer en geniet van het uitzicht. 10 minuten later arriveert Raf en nog later Geert. 
Het is nu half 2. In de verte zie ik het laatste meer (Ichickocha) dat we morgen zullen bereiken. Als souvenier raap ik een mooi steentje op. Om 14u30 beginnen we aan onze afdaling. Rond 15u30 bereiken we voor het eerst terug een rivier. Vlug wat watervoorraad opslaan en soep koken. Om 16u30 gaan we nog een weinig verder tot we op een vlakker terrein komen. Het is nu 17u00 en slaan hier onze tenten op. Twee Engelsen die vanuit de andere richting komen slaan hun tenten naast de onze op. We maken wat gedroogd voedsel klaar met wat soep. Uitgeput gaan we rond 18u30 slapen. ‘s Nachts wordt het heel koud. Veel kouder dan de vorige nachten. Midden in de nacht wordt ik wakker. Even een sanitaire behoefte doen. Het is zeer klaar buiten. Er is geen maan te zien, enkel ontelbare sterren. Toch is het niet stikdonker want de sterren verlichten veel.
meisjes tegen uit Schotland. Ze hadden hun kamp een beetje verder opgeslagen dan dat van ons. We kennen ze omdat ze in Huaraz in het zelfde hotel als wij logeren. Daar was een van hen, haar handschoenen vergeten. We wisten dat ze dezelfde tocht als wij gingen maken dus konden we de handschoenen beter meenemen. Vol blijdschap neemt ze haar handschoenen in ontvangst. 
We vervolgen onze weg. In het begin valt het nogal mee maar na een tijdje wordt het behoorlijk zwaar. Geert heeft veel last van vermoeidheid. We stoppen enkele malen om wat te drinken en een stukje chocolade te eten. Onderweg passeren we regelmatig een bergbeekje. Hier pompen we met onze waterfilter heerlijk fris water uit. Na een moeizame tocht bereik ik als eerste de bergpas Punt Union. Het zicht dat ik voor ogen krijg is moeilijk onder woorden te brengen. Het is enorm prachtig. Het straalt macht en tegelijkertijd rust uit. Vlakbij zie ik een grote gletsjer. Af en toe kraakt het ijs. Vermoeid plof ik neer en geniet van het uitzicht. 10 minuten later arriveert Raf en nog later Geert. 
Het is nu half 2. In de verte zie ik het laatste meer (Ichickocha) dat we morgen zullen bereiken. Als souvenier raap ik een mooi steentje op. Om 14u30 beginnen we aan onze afdaling. Rond 15u30 bereiken we voor het eerst terug een rivier. Vlug wat watervoorraad opslaan en soep koken. Om 16u30 gaan we nog een weinig verder tot we op een vlakker terrein komen. Het is nu 17u00 en slaan hier onze tenten op. Twee Engelsen die vanuit de andere richting komen slaan hun tenten naast de onze op. We maken wat gedroogd voedsel klaar met wat soep. Uitgeput gaan we rond 18u30 slapen. ‘s Nachts wordt het heel koud. Veel kouder dan de vorige nachten. Midden in de nacht wordt ik wakker. Even een sanitaire behoefte doen. Het is zeer klaar buiten. Er is geen maan te zien, enkel ontelbare sterren. Toch is het niet stikdonker want de sterren verlichten veel.
zaterdag 23 juli 2011
Peru, zondag 23 juli 1995
Na een woelige nacht wordt ik wakker rond 6u00. Ik hoor geknaag langs de tent en getrappel. Als ik mijn hoofd uit de tent steek kijk ik in de ogen van een koe. Deze doet enkele stappen terug en 
besluit het hazepad te nemen. Blijkbaar graast op deze hoogte vee. Ik stap uit de tent welke helemaal bevrozen is. Ik waag nog eens een poging om de waterfilter aan de praat te krijgen. Ik reinig hem hier en daar en probeer nog eens. Nu blijkt het wel te lukken. Dus water hebben we al. Nu nog koffie zetten. Ik laat ondertussen mijn slaapzak wat drogen in de zon. Een hapje eten. Na het eten besluit Geert om een beetje hogerop wat foto’s te nemen. Raf en ik breken ondertussen de tent op. Het is ondertussen 7u45 en Geert is nog steeds niet terug. We worden nu toch een beetje ongerust. Een paar foto’s nemen kan toch niet zo lang duren. Raf besluit om een beetje hoger op te gaan kijken. Ondertussen roepen wij zijn naam.....geen gehoor alleen de echo weergalmt. Na veel geroep en geschreeuw verschijnt zijn gestalte plots rond 8u30 boven op een bergtop. Hij kon het niet laten om de top op 5145m te beklimmen. Hij had ons wel eens mogen verwittigen dat hij die top ging beklimmen. Als Geert terug in het dal aankomt vertrekken we rond 9u30. Vanaf nu gaat het terug om laag tot in Colcabamba. 
Rond 13u00 bereiken we Colcabamba en eten er een banaan met cola. Na een beetje verder afgedaald te zijn bereiken we het dorp zelf. We eten daar een maaltijd in het plaatselijke “hotel”. De streektaal is hier Qechua (= de oude Incataal). Er wordt ook spaans gesproken. Na onze maaltijd (14u30) schrijven we onze naam in het gastenboek en vervolgen we onze weg. Het pad loopt nu steil naar boven. Rond 16u00 bereiken we Huaripampa. We gaan nog door tot 17u30 en slaan in de vallei onze tent op. Tijd nu om een uitgebreide maaltijd te bereiden. Soep koken, spaghetti maken met tomatensaus (wat een luxe). Een tas koffie zetten. Het water van de spaghetti moeten we niet meer afgieten. Alles is één dikke brei geworden. De smaak is echter wel goed. Om 19u30 kruipen we in ons tent en gaan slapen. Morgen zal het een zware dag worden. We proberen namelijk over Punta Union te komen. Een bergpas op 4750m.
besluit het hazepad te nemen. Blijkbaar graast op deze hoogte vee. Ik stap uit de tent welke helemaal bevrozen is. Ik waag nog eens een poging om de waterfilter aan de praat te krijgen. Ik reinig hem hier en daar en probeer nog eens. Nu blijkt het wel te lukken. Dus water hebben we al. Nu nog koffie zetten. Ik laat ondertussen mijn slaapzak wat drogen in de zon. Een hapje eten. Na het eten besluit Geert om een beetje hogerop wat foto’s te nemen. Raf en ik breken ondertussen de tent op. Het is ondertussen 7u45 en Geert is nog steeds niet terug. We worden nu toch een beetje ongerust. Een paar foto’s nemen kan toch niet zo lang duren. Raf besluit om een beetje hoger op te gaan kijken. Ondertussen roepen wij zijn naam.....geen gehoor alleen de echo weergalmt. Na veel geroep en geschreeuw verschijnt zijn gestalte plots rond 8u30 boven op een bergtop. Hij kon het niet laten om de top op 5145m te beklimmen. Hij had ons wel eens mogen verwittigen dat hij die top ging beklimmen. Als Geert terug in het dal aankomt vertrekken we rond 9u30. Vanaf nu gaat het terug om laag tot in Colcabamba. 
Rond 13u00 bereiken we Colcabamba en eten er een banaan met cola. Na een beetje verder afgedaald te zijn bereiken we het dorp zelf. We eten daar een maaltijd in het plaatselijke “hotel”. De streektaal is hier Qechua (= de oude Incataal). Er wordt ook spaans gesproken. Na onze maaltijd (14u30) schrijven we onze naam in het gastenboek en vervolgen we onze weg. Het pad loopt nu steil naar boven. Rond 16u00 bereiken we Huaripampa. We gaan nog door tot 17u30 en slaan in de vallei onze tent op. Tijd nu om een uitgebreide maaltijd te bereiden. Soep koken, spaghetti maken met tomatensaus (wat een luxe). Een tas koffie zetten. Het water van de spaghetti moeten we niet meer afgieten. Alles is één dikke brei geworden. De smaak is echter wel goed. Om 19u30 kruipen we in ons tent en gaan slapen. Morgen zal het een zware dag worden. We proberen namelijk over Punta Union te komen. Een bergpas op 4750m.
vrijdag 22 juli 2011
Peru, zaterdag 22 juli 1995
Vandaag moeten we om 8u45 klaarstaan voor de deur van de reisorganisatie die ons tot aan het meer van Yungay zal brengen. Om 6u00 nog vlug een douche nemen. Als je vroeg genoeg bent heb je nog warm water. Ik denk dat ik de eerste ben en met volle teugen geniet ik van het warme water. Nog een stevige ontbijt en dan op weg. We zijn op tijd bij de reisorganisatie. Om 9u30 vertrekken we dan uiteindelijk met een minibusje. Het busje zit vol met toeristen die 
de streek komen bezoeken. Onderweg stopt het busje op verschillende plaatsen. We krijgen van alles te zien maar dat maakt het voor ons wel lastiger. We willen namelijk op tijd aan onze tocht beginnen. Om 12u15 komen we aan op de plaats van bestemming. Het eerste meer is genaamd “Laguna de Yanganuco”. Het meer heeft een prachtige blauwe kleur. Rond het meer vindt men overal witte granietstenen. We zijn nu op 3850m hoogte. Hier nemen we afscheid van de toeristen. Vanhier uit is het te voet door de bergen. Daar gaan we dan voor de grote wandeling. Rond 14u00 stoppen we even om een broodje te eten. In de verte zien we de Huascaran. Dit is de hoogste berg van Peru (6768 m). Vanaf nu is 
het klimmen geblazen. De weg loopt zigzag door de bergen, steeds hoger en hoger. We proberen nog voor het donker wordt de bergpas (Portachuelo de Yanganuco) over te steken. Onderweg komen we nog een oude bekende tegen. Het is Justin. Hij was een van de reisgezellen op onze tocht door het regenwoud. Hij heeft hetzelfde traject afgelegd maar in omgekeerde richting. Alle, eigenlijk lopen wij in tegengestelde 
richting. Hij zegt dat we snel moeten doorgaan als we nog over de bergpas willen want het wordt snel donker. Het is inmiddels al 16u45. Om 18u00 begint het inderdaad donker te worden en we bereiken nog net op tijd de bergpas. Geert zet vlug de tent op en ik probeer water te 
filteren maar de waterfilter weigert dienst te doen.. Ik schep dan maar water uit een klein meertje en kook dit gedurende 15 min. Het is inmiddels pikdonker (18u30) en blijkbaar heeft niemand nog honger. Ik zelf eet nog een broodje en meer hoef ik ook niet. Iedereen is zeer moe. We slapen allemaal in één tent . Raf heeft het blijkbaar last van de hoogte. Hij hangt zijn hoofd uit de tent en begint te braken. We zitten hier trouwens op 4767 m hoogte. Hoogteziekte, daar valt niet mee te lachen.
de streek komen bezoeken. Onderweg stopt het busje op verschillende plaatsen. We krijgen van alles te zien maar dat maakt het voor ons wel lastiger. We willen namelijk op tijd aan onze tocht beginnen. Om 12u15 komen we aan op de plaats van bestemming. Het eerste meer is genaamd “Laguna de Yanganuco”. Het meer heeft een prachtige blauwe kleur. Rond het meer vindt men overal witte granietstenen. We zijn nu op 3850m hoogte. Hier nemen we afscheid van de toeristen. Vanhier uit is het te voet door de bergen. Daar gaan we dan voor de grote wandeling. Rond 14u00 stoppen we even om een broodje te eten. In de verte zien we de Huascaran. Dit is de hoogste berg van Peru (6768 m). Vanaf nu is 
het klimmen geblazen. De weg loopt zigzag door de bergen, steeds hoger en hoger. We proberen nog voor het donker wordt de bergpas (Portachuelo de Yanganuco) over te steken. Onderweg komen we nog een oude bekende tegen. Het is Justin. Hij was een van de reisgezellen op onze tocht door het regenwoud. Hij heeft hetzelfde traject afgelegd maar in omgekeerde richting. Alle, eigenlijk lopen wij in tegengestelde 
richting. Hij zegt dat we snel moeten doorgaan als we nog over de bergpas willen want het wordt snel donker. Het is inmiddels al 16u45. Om 18u00 begint het inderdaad donker te worden en we bereiken nog net op tijd de bergpas. Geert zet vlug de tent op en ik probeer water te 
filteren maar de waterfilter weigert dienst te doen.. Ik schep dan maar water uit een klein meertje en kook dit gedurende 15 min. Het is inmiddels pikdonker (18u30) en blijkbaar heeft niemand nog honger. Ik zelf eet nog een broodje en meer hoef ik ook niet. Iedereen is zeer moe. We slapen allemaal in één tent . Raf heeft het blijkbaar last van de hoogte. Hij hangt zijn hoofd uit de tent en begint te braken. We zitten hier trouwens op 4767 m hoogte. Hoogteziekte, daar valt niet mee te lachen.
donderdag 21 juli 2011
Peru, vrijdag 21 juli 1995
‘s Morgens nog heel vroeg (2u30) wordt het steeds kouder in de bus. Ik trek een trui meer aan en probeer nog wat te slapen. Wanneer de zon opkomt rond 6u00 wordt de eerste sneeuw al zichtbaar in de bergen. Om 7u00 komen we aan in Huaraz. Ook hier worden we weer 
overrompeld door taxichauffeurs die ons vragen waar we naar toe willen. Het is hier een drukte van belang. Met een minibus rijden we naar hotel Edwards-Inn. Na 5 min rijden komen we aan. We maken onze rugzakken klaar om morgenvroeg te vertrekken voor onze tocht door het hooggebergte van Huaraz. 
We zijn van plan de tocht “Santa Cruz” te wandelen in 4 a 5 dagen. In het hotel laten we een deel van onze bagage achter. We nemen alleen het hoognodige mee in de bergen. Het ontbijt nemen we in het hotel. Het is wel duur (38 Sol) maar lekker. Er is vanalles te krijgen. Ik bestel fruitsap, een pannekoek en een eierkoek. Hierna gaan we even op verkenning in de stad Huaraz. We reserveren ook een toeristenbusje die ons tot aan het meer van Yungay brengt.(13 Sol/persoon) Vandaar zullen we te voet de tocht door de bergen maken. Nog wat voedsel aankopen, dat we nodig hebben in de bergen. We verdelen onze aankopen in de rugzakken zodat iedereen ongeveer evenveel moet dragen. Rond 12u30 gaan we ergens eten op het dakterras van een restaurant. Hierna koop ik nog wat souvenirs en een warme muts voor in de bergen. Wanneer ik terug naar het hotel ga kom ik tot de conclusie dat ik mijn handrugzakje kwijt ben. Zo snel als ik kan loop ik terug naar de winkel waar ik het laatst inkopen heb gedaan. Geen rugzak. Terug naar het hotel. Raf en ik gaan nog eens terug en vinden mijn rugzakje uiteindelijk in een winkel waar we veel gekocht hadden o.a. t-shirts, sweaters,... 
Tijdens het passen van een t-shirt was ik hem daar vergeten. Voor we ergens ons avondeten gaan verorberen, lopen we nog even langs bij een busmaatschappij die ons na het wandelavontuur terug naar Lima zal brengen. Bij geen enkele kunnen we nu al reserveren voor 29/7/95. Dat is nog veel te vroeg. Rond 19u30 zoeken we ergens een restaurantje op om te gaan eten. We nemen nog maar eens een pizzeria. Aperitief mag af en toe wel eens. We bestellen allemaal een Pisco Soeur. Dit is Pisco met lemoensap, suiker en opgeklopt eiwit. Als hoofdschotel een pizza met een glaasje wijn. Na het eten gaan we terug naar ons hotel. Het is nu 21u30. We zullen maar gaan slapen want morgen is het vroeg op.
overrompeld door taxichauffeurs die ons vragen waar we naar toe willen. Het is hier een drukte van belang. Met een minibus rijden we naar hotel Edwards-Inn. Na 5 min rijden komen we aan. We maken onze rugzakken klaar om morgenvroeg te vertrekken voor onze tocht door het hooggebergte van Huaraz. 
We zijn van plan de tocht “Santa Cruz” te wandelen in 4 a 5 dagen. In het hotel laten we een deel van onze bagage achter. We nemen alleen het hoognodige mee in de bergen. Het ontbijt nemen we in het hotel. Het is wel duur (38 Sol) maar lekker. Er is vanalles te krijgen. Ik bestel fruitsap, een pannekoek en een eierkoek. Hierna gaan we even op verkenning in de stad Huaraz. We reserveren ook een toeristenbusje die ons tot aan het meer van Yungay brengt.(13 Sol/persoon) Vandaar zullen we te voet de tocht door de bergen maken. Nog wat voedsel aankopen, dat we nodig hebben in de bergen. We verdelen onze aankopen in de rugzakken zodat iedereen ongeveer evenveel moet dragen. Rond 12u30 gaan we ergens eten op het dakterras van een restaurant. Hierna koop ik nog wat souvenirs en een warme muts voor in de bergen. Wanneer ik terug naar het hotel ga kom ik tot de conclusie dat ik mijn handrugzakje kwijt ben. Zo snel als ik kan loop ik terug naar de winkel waar ik het laatst inkopen heb gedaan. Geen rugzak. Terug naar het hotel. Raf en ik gaan nog eens terug en vinden mijn rugzakje uiteindelijk in een winkel waar we veel gekocht hadden o.a. t-shirts, sweaters,... 
Tijdens het passen van een t-shirt was ik hem daar vergeten. Voor we ergens ons avondeten gaan verorberen, lopen we nog even langs bij een busmaatschappij die ons na het wandelavontuur terug naar Lima zal brengen. Bij geen enkele kunnen we nu al reserveren voor 29/7/95. Dat is nog veel te vroeg. Rond 19u30 zoeken we ergens een restaurantje op om te gaan eten. We nemen nog maar eens een pizzeria. Aperitief mag af en toe wel eens. We bestellen allemaal een Pisco Soeur. Dit is Pisco met lemoensap, suiker en opgeklopt eiwit. Als hoofdschotel een pizza met een glaasje wijn. Na het eten gaan we terug naar ons hotel. Het is nu 21u30. We zullen maar gaan slapen want morgen is het vroeg op.
woensdag 20 juli 2011
Peru, donderdag 20 juli 1995
Vandaag verlaten we Cajamarca en nemen afscheid van de familie 
Blanco. Om 10u30 vertrekken we met de bus naar Trujillo. Vandaar zullen we verder reizen naar Huaraz. We reizen met Vulcano tours. De rit is echt goedkoop want ze kost ons slechts 15 Sol, en we zitten in een vrij luxueuze bus. . Het eerste deel van de rit verloopt door de bergen. We passeren langs een stuwmeer. Op de berghellingen groeien alleen maar cactussen. Het tweede deel van de busreis gaat gedeeltelijk over de Pan-Amarican. Dit is een vrij goede autobaan die langs de Stille Oceaan loopt. Het is een woestijnachtige streek. Heel dor en weinig groen. Onderweg houden we een paar keer halt voor een sanitaire stop en om iets te eten. Van deze stop maken kinderen gebruik om op de bus te stappen en vanalles te verkopen, o.a. snoep en fruit. Aan het begin van de rit was er zelfs een leurder op de bus gestapt met een soort chocolade. Hij gaf een hele preek ten beste om toch maar iets verkocht te krijgen. Om 17u00 komen we aan in Trujillo . 
Hier worden we bestormd door taxichauffeurs die ons een rit naar een hotel willen geven. Wij zoeken een taxi die ons direct naar de volgende busmaatschappij kan brengen. Hij brengt ons tot aan Empressa de Transpata. Hier boeken we een bus die ons naar Huaraz zal brengen. Om 20u00 zal deze vetrekken. Het is nu 18u00 dus hebben we nog tijd om ergens een hapje te gaan eten. Na het eten hebben we nog even tijd voor een dessert in een ander restaurant. Even als opmerking tussendoor. Wanneer je in Peru ergens naar het toilet gaat, is hier nooit toiletpapier voorzien. Iedereen brengt dit zelf mee. Het gebruikte toiletpapier mag niet in de WC maar moet in een aparte emmer gegooid worden. Proper is iets anders. Enfin, het is ondertussen tijd geworden voor de lange rit naar Huaraz. We reizen de hele nacht in een comfortable bus.
Blanco. Om 10u30 vertrekken we met de bus naar Trujillo. Vandaar zullen we verder reizen naar Huaraz. We reizen met Vulcano tours. De rit is echt goedkoop want ze kost ons slechts 15 Sol, en we zitten in een vrij luxueuze bus. . Het eerste deel van de rit verloopt door de bergen. We passeren langs een stuwmeer. Op de berghellingen groeien alleen maar cactussen. Het tweede deel van de busreis gaat gedeeltelijk over de Pan-Amarican. Dit is een vrij goede autobaan die langs de Stille Oceaan loopt. Het is een woestijnachtige streek. Heel dor en weinig groen. Onderweg houden we een paar keer halt voor een sanitaire stop en om iets te eten. Van deze stop maken kinderen gebruik om op de bus te stappen en vanalles te verkopen, o.a. snoep en fruit. Aan het begin van de rit was er zelfs een leurder op de bus gestapt met een soort chocolade. Hij gaf een hele preek ten beste om toch maar iets verkocht te krijgen. Om 17u00 komen we aan in Trujillo . 
Hier worden we bestormd door taxichauffeurs die ons een rit naar een hotel willen geven. Wij zoeken een taxi die ons direct naar de volgende busmaatschappij kan brengen. Hij brengt ons tot aan Empressa de Transpata. Hier boeken we een bus die ons naar Huaraz zal brengen. Om 20u00 zal deze vetrekken. Het is nu 18u00 dus hebben we nog tijd om ergens een hapje te gaan eten. Na het eten hebben we nog even tijd voor een dessert in een ander restaurant. Even als opmerking tussendoor. Wanneer je in Peru ergens naar het toilet gaat, is hier nooit toiletpapier voorzien. Iedereen brengt dit zelf mee. Het gebruikte toiletpapier mag niet in de WC maar moet in een aparte emmer gegooid worden. Proper is iets anders. Enfin, het is ondertussen tijd geworden voor de lange rit naar Huaraz. We reizen de hele nacht in een comfortable bus.
dinsdag 19 juli 2011
Peru, woensdag 19 juli 1995
Vandaag nog een rustige dag. Na het ontbijt kuieren we nog even rond in het centrum van Cajamarca. Met 
Flor en Marie-Sol bezoeken we de universiteit van 
Cajamarca. In de namiddag pak ik mijn rugzak terug in. Morgen vertrekken we immers naar Huaraz voor onze tocht rond de Huascaran. Onze laatste avond in Cajamarca. Daar moeten we nog eens ene op gaan drinken. Dat doen we dan ook in het centrum. Vandaag maakte ik nog iets opmerkelijks mee. Overal in Peru kan je vanalles en nog wat kopen op straat. Ik kwam een man tegen die mij een briefje van 100 Bfr wilde verkopen. Hij heeft het aan mij verkocht voor 6 Sol (=90 Bfr). Het briefje kan ik nog wel gebruiken in België.
Flor en Marie-Sol bezoeken we de universiteit van 
Cajamarca. In de namiddag pak ik mijn rugzak terug in. Morgen vertrekken we immers naar Huaraz voor onze tocht rond de Huascaran. Onze laatste avond in Cajamarca. Daar moeten we nog eens ene op gaan drinken. Dat doen we dan ook in het centrum. Vandaag maakte ik nog iets opmerkelijks mee. Overal in Peru kan je vanalles en nog wat kopen op straat. Ik kwam een man tegen die mij een briefje van 100 Bfr wilde verkopen. Hij heeft het aan mij verkocht voor 6 Sol (=90 Bfr). Het briefje kan ik nog wel gebruiken in België.
maandag 18 juli 2011
Peru, dinsdag 18 juli 1995
Gelukkig moeten we vandaag niet vroeg op.Vandaag houden we het rustig. Ik heb nu ook de gelegenheid om wat kleren uit te wassen. De tent nog laten drogen want deze is nog wat nat na het avontuur in het regenwoud. In de namiddag gaan we even naar het centrum om wat postkaarten en souvenirs te kopen. Het is ondertussen beginnen regenen. We besluiten om een taxi te nemen terug naar huis. We kruipen met 6 personen in een heel kleine auto die bijna helemaal uit elkaar hangt. Gelukkig zijn we dit al een beetje gewoon. Voor 3 Sol brengt hij ons naar huis. Toch beter dan ons laten nat worden door de regen. Na het avondeten maken Raf en Ik nog een chocomousse. We hadden deze meegebracht in poedervorm vanuit België. Nog wat melk erbij, kloppen en je hebt chocomousse. Dit valt blijkbaar bij iedereen goed in de smaak, het is alleen een beetje weinig.
zondag 17 juli 2011
Peru, maandag 17 juli 1995
Vandaag is het vroeg opstaan geblazen want om 5u30 vertrekken we naar Bambamarca waar Marchal een vergadering heeft. De weg begint goed en wordt slechter en slechter. Maar ja dat ben ik 
ondertussen al wel gewoon geworden. Gelukkig kunnen we nu allemaal ( 7 personen) in de auto. Comfortabel is wel iets anders maar ja. Na 2u30 min rijden bereiken we het project D.A.S. waar Marchal aan werkt. 
Een afgeschermd waterkanaal vertrekt vanuit een meer en verder loopt naar een dorp enkele kilometers verder. Zo wordt water (zuiver drinkwater) getransporteerd naar een lager gelegen dorp. De trip verloopt verder langs een moeilijke weg door de bergen. We rijden langs steile bergwanden. Rond 10u00 bereiken we Bambamarca. Terwijl Marchal naar de vergadering is spelen we een voetbalmatch . Bambamarca tegen Cajamarca. Onze ploeg bestaat uit Tinneke (een nichtje van Geert die hier voor dokteres studeert), verder is er Raf ,Geert, Marchal, Julio, Wilerd en ik. We spelen tegen enkele mensen van het dorp. Helaas moeten we het onderspit delven. We verloren met 4/1. Ja, 
voetballen op 3500m hoogte is niet weggelegd voor mensen die maar op een hoogte leven van 25m. Dan maar een wandeling tot in het centrum van Bambamarca. Het pad loopt omlaag tot in het centrum. Ook hier is er weer een fiësta. We lopen wat rond op de markt en kopen wat souvenirs. Rovers lopen hier ook rond. Tinneke haar rugzak werd geopend en haar paspoort en rijbewijs werden gestolen. Gelukkig hebben ze geen geld kunnen ontvreemden. Bij Raf wilde iemand zijn portemonnee uit zijn achterzak stelen, maar dit lukte gelukkig niet. Rond 15u00 keren we terug naar het voetbalveld. Hier staat Marchal al te wachten op ons. In het centrum eten we iets in een klein “restaurant”. Rond 17u30 rijden we terug richting Cajamarca. Om 21u00 zijn we terug in Cajamarca. Nog even een glas melk en dan slapen.
ondertussen al wel gewoon geworden. Gelukkig kunnen we nu allemaal ( 7 personen) in de auto. Comfortabel is wel iets anders maar ja. Na 2u30 min rijden bereiken we het project D.A.S. waar Marchal aan werkt. 
Een afgeschermd waterkanaal vertrekt vanuit een meer en verder loopt naar een dorp enkele kilometers verder. Zo wordt water (zuiver drinkwater) getransporteerd naar een lager gelegen dorp. De trip verloopt verder langs een moeilijke weg door de bergen. We rijden langs steile bergwanden. Rond 10u00 bereiken we Bambamarca. Terwijl Marchal naar de vergadering is spelen we een voetbalmatch . Bambamarca tegen Cajamarca. Onze ploeg bestaat uit Tinneke (een nichtje van Geert die hier voor dokteres studeert), verder is er Raf ,Geert, Marchal, Julio, Wilerd en ik. We spelen tegen enkele mensen van het dorp. Helaas moeten we het onderspit delven. We verloren met 4/1. Ja, 
voetballen op 3500m hoogte is niet weggelegd voor mensen die maar op een hoogte leven van 25m. Dan maar een wandeling tot in het centrum van Bambamarca. Het pad loopt omlaag tot in het centrum. Ook hier is er weer een fiësta. We lopen wat rond op de markt en kopen wat souvenirs. Rovers lopen hier ook rond. Tinneke haar rugzak werd geopend en haar paspoort en rijbewijs werden gestolen. Gelukkig hebben ze geen geld kunnen ontvreemden. Bij Raf wilde iemand zijn portemonnee uit zijn achterzak stelen, maar dit lukte gelukkig niet. Rond 15u00 keren we terug naar het voetbalveld. Hier staat Marchal al te wachten op ons. In het centrum eten we iets in een klein “restaurant”. Rond 17u30 rijden we terug richting Cajamarca. Om 21u00 zijn we terug in Cajamarca. Nog even een glas melk en dan slapen.
zaterdag 16 juli 2011
Peru, zondag 16 juli 1995
Ik heb goed geslapen vannacht. Vermoedelijk zit de Pisco van gisterenavond er voor iets tussen. Na het ontbijt gaan we naar de veemarkt in Celendin waar. Wat verderop is er in het dorp een processie aan de gang. Lang gaan we niet meer blijven in Celendin. We moeten trouwens nog een lange weg terug naar Cajamarca. Om 14u30 vertrekken we. Terug gaat sneller. We rijden nu maar 3 uren. Maar de weg is er ondertussen nog steeds niet op verbeterd. Om 17u30 komen we aan. Na het eten worden we uitgenodigd op een verjaardagsfeest in het centrum van Cajamarca. Ook hier moeten we een hapje mee eten. Je wordt hier altijd en overal als eregasten ontvangen. Waar je ook komt. De mensen zijn ook altijd even vrolijk en hartelijk. Op het verjaardagsfeest wordt er ook wat gedanst. Het zijn meestal Latijnsamerikaanse dansen. Victor en Gratiella voeren een typische Cajamarca dans uit. Ik waag mij ook aan een dansje maar veel breng ik er niet van terecht. Ik zal bij Gratiella nog wat bijles moeten volgen.
vrijdag 15 juli 2011
Peru, zaterdag 15 juli 1995
‘s Morgensvroeg ten huize Blanco wordt er een schaap geslacht. Als ontbijt hebben we warme broodjes met kaas. Als verder gerecht wordt er de schapenballen en de penis geserveerd. Hier moet ik toch eens over nadenken of ik hier van ga eten. De balletjes zien er uit als gehaktballetjes. Toch maar eens proeven. Het is niet slecht maar alleen het gedacht ...
Het grootste deel van het schapenvlees wordt zo snel mogelijk verwerkt. Vlees kan niet bewaard worden omdat er geen diepviezer is. Elektriciteit is er enkel 's avonds als ze een generator starten. 
Vandaag brengen we een bezoekje aan kennissen van de familie Blacnco in Celendin. Dit dorp ligt op 120 km van Cajamarca. De weg naar Celendin is in het begin nog goed, maar al snel wordt dit een ramp. De vele gaten in de weg maken er geen plezierrit van. In de "pick-up" van Marchal is geen plaats genoeg is voor 6 personen. Daarom zitten Raf, Geert en ik vanachteren in de laadruimte in openlucht. Vermits het al een tijd niet geregend heeft vliegt het stof langs alle kanten rond. Het duurt dan ook niet lang of we zitten onder het stof.
Tegen de middag zetten we ons even aan de kant van de weg om wat te eten. Jeanne had nog wat eten gemaakt voor onderweg.
We laten het ons wel smaken.
De rit gaat verder over de stoffige wegen. Onderweg zijn er vele wilde honden die de auto als een gek achterna lopen. Ze blaffen en springen als dolle honden. Ze proberen de wagen aan te vallen en bijten naar de wielen. Het duurt dan ook niet lang voordat er een hond onder het wiel terecht komt. Kaiit kaiit..Na een helse rit komen we in de late namiddag aan in Celendin. We worden hartelijk ontvangen door de kennissen van de familie Blanco. In hun woning zullen we ook de nacht doorbrengen. Na kennis gemaakt te hebben vertrekken we naar een wat verder gelegen uitkijk plaats. De rit er naar toe is wederom vreselijk. Ik ben helemaal dooreen geschud.
Een uitzicht daarentegen is adembenemend. Je kan hier zeer ver kijken over een soort van canyon. Het geluid word ook goed overgedragen. Diep beneden in het dal hoor ik muziek. Het is een prachtig uitzicht. Als we terugkeren wacht ons in Celendin een avondmaal bij het gastgezin. Na het avondmaal is er ook hier een feest in het dorp met vuurwerk. En ook hier weer hetzelfde liedje. Omdat ik zo groot en blond van haar ben word ik weer bekeken als het zoveelste wereldwonder. Ik begin het stilaan wel gewoon te worden. Ik denk dat ik er eens wat geld voor moet gaan vragen.
Vuurwerk aansteken lijkt hier een plezierige gebeurtenis. Het word gewoon van uit de hand afgeschoten. Soms ontploft er een op de grond. Wanneer Raf en ik naar het toilet gaan stuiten we aan een cafe op een groepje Peruanen die ons “Picso-cola” aanbieden. (Pisco is een soort jenever). De fles en een beker worden doorgegeven en iedereen neemt keer op keer een goede slok. Na een paar glazen wordt er een tweede fles besteld. Ja, die Peruanen weten wat feest vieren is. Intussen wordt de grote vuurwerktoren aangestoken. Het is wel niet zo spectaculair dan in Cajamarca, maar het kan ermee door.
Als we terug aankomen bij de kenissen, wordt ons de slaapplaats toegewezen. Ik slaap op de grond op mijn matje en in mijn slaapzak. Nu moet ik weer denken aan wat Tino (onze gids van het regenwoud) zei over de “housespider”. Deze spin komt voor in huizen en een beet is dodelijk. Wanneer ze in het nauw gedreven wordt valt ze aan. Ik hoop dat er deze nacht zo geen spin over mijn slaapzak wandelt.
Vandaag brengen we een bezoekje aan kennissen van de familie Blacnco in Celendin. Dit dorp ligt op 120 km van Cajamarca. De weg naar Celendin is in het begin nog goed, maar al snel wordt dit een ramp. De vele gaten in de weg maken er geen plezierrit van. In de "pick-up" van Marchal is geen plaats genoeg is voor 6 personen. Daarom zitten Raf, Geert en ik vanachteren in de laadruimte in openlucht. Vermits het al een tijd niet geregend heeft vliegt het stof langs alle kanten rond. Het duurt dan ook niet lang of we zitten onder het stof.
Tegen de middag zetten we ons even aan de kant van de weg om wat te eten. Jeanne had nog wat eten gemaakt voor onderweg.
We laten het ons wel smaken.De rit gaat verder over de stoffige wegen. Onderweg zijn er vele wilde honden die de auto als een gek achterna lopen. Ze blaffen en springen als dolle honden. Ze proberen de wagen aan te vallen en bijten naar de wielen. Het duurt dan ook niet lang voordat er een hond onder het wiel terecht komt. Kaiit kaiit..Na een helse rit komen we in de late namiddag aan in Celendin. We worden hartelijk ontvangen door de kennissen van de familie Blanco. In hun woning zullen we ook de nacht doorbrengen. Na kennis gemaakt te hebben vertrekken we naar een wat verder gelegen uitkijk plaats. De rit er naar toe is wederom vreselijk. Ik ben helemaal dooreen geschud.
Een uitzicht daarentegen is adembenemend. Je kan hier zeer ver kijken over een soort van canyon. Het geluid word ook goed overgedragen. Diep beneden in het dal hoor ik muziek. Het is een prachtig uitzicht. Als we terugkeren wacht ons in Celendin een avondmaal bij het gastgezin. Na het avondmaal is er ook hier een feest in het dorp met vuurwerk. En ook hier weer hetzelfde liedje. Omdat ik zo groot en blond van haar ben word ik weer bekeken als het zoveelste wereldwonder. Ik begin het stilaan wel gewoon te worden. Ik denk dat ik er eens wat geld voor moet gaan vragen.Vuurwerk aansteken lijkt hier een plezierige gebeurtenis. Het word gewoon van uit de hand afgeschoten. Soms ontploft er een op de grond. Wanneer Raf en ik naar het toilet gaan stuiten we aan een cafe op een groepje Peruanen die ons “Picso-cola” aanbieden. (Pisco is een soort jenever). De fles en een beker worden doorgegeven en iedereen neemt keer op keer een goede slok. Na een paar glazen wordt er een tweede fles besteld. Ja, die Peruanen weten wat feest vieren is. Intussen wordt de grote vuurwerktoren aangestoken. Het is wel niet zo spectaculair dan in Cajamarca, maar het kan ermee door.
Als we terug aankomen bij de kenissen, wordt ons de slaapplaats toegewezen. Ik slaap op de grond op mijn matje en in mijn slaapzak. Nu moet ik weer denken aan wat Tino (onze gids van het regenwoud) zei over de “housespider”. Deze spin komt voor in huizen en een beet is dodelijk. Wanneer ze in het nauw gedreven wordt valt ze aan. Ik hoop dat er deze nacht zo geen spin over mijn slaapzak wandelt.
donderdag 14 juli 2011
Peru, vrijdag 14 juli 1995
‘s Morgens om 7u15 ontbijt. Hierna gaan we naar het centrum om wat travellercheques te wisselen. Hier hebben we wel meer problemen dan in Cuzco. Ze nemen hier niet rechtstreeks travellercheques aan. Gelukkig kunnen we het regelen via Marchal zijn bankrekening en bekomen we zo dollars. Deze dollars worden door Victor (broer van Marchal) in Soles omgewisseld. Zo zijn we zeker dat we een goede wisselkoers hebben.Victor weet nog een weinig bezochte ruïne ergens in de bergen (op 3500 m hoogte). We vertrekken te voet vanuit het centrum van de stad naar deze plaats. Het vinden van de ruïne is wel een probleem maar na vele uren klimmen bereiken we ze dan toch. Het betreft hier een ruïne van Layzon. Ze stamt nog uit de pre-Inca tijd. Aan de voorzijde is een trap te zien. We klauteren op de tempel en eenmaal boven hebben we een prachtig uitzicht over de stad Cajamarca. Rond de tempel vinden we ook nog een soort luchtkoker. Wij dachten dat dit de ingang was van de tempel. Na het bezoek aan de tempel trekken we terug naar beneden maar nu langs een kortere weg. Blijkbaar hebben we veel omgelopen om de tempel te bereiken. Eenmaal beneden aangekomen vervolgen we onze weg naar terug naar huis waar ons het middagmaal staat te wachten. Het is ondertussen al 14u00 geworden. Na het eten telefoneren we eens naar België. Het is hier nu 15u30, dus in België is het nu 22u30. We melden dat alles goed is. Verder bezoeken we nog een bloementuin in de buurt van Très Moulins. Daarna gaan we nog even tot in Santa Barbara voor een bezoek aan een soort oude graven. Boven heb je een mooi uitzicht over de verlichte stad. Het wordt snel donker nu. Het is trouwens al 18u00 ook. Terug thuis gekomen wacht ons nog een avondmaal.
‘s Avonds is er nog een feest in de stad ter ere van de studenten die de tocht van de Spanjaarden hebben overgedaan. Er is veel volk komen opdagen. Als afsluiter is er nog vuurwerk maar dit is geheel anders dan dat wij kennen. Men heeft een grote rieten toren gebouwd waaraan verschillende soorten vuurwerk aan vast gemaakt zijn. Vuurwerk dat ronddraait, dat in de lucht vliegt..... .
Iets wat mij nog opvalt is dat er veel mensen naar mij kijken. Ik ben nogal groot van gestalte en de gemiddelde mens hier wordt niet groter dan 1m65. Ik steek dus boven de mensenmassa uit. Ook een opvallend verschijnsel is dat ik blond van haar ben. Ik denk dat ze dat hier niet dikwijls tegenkomen. Alle mensen hier hebben zwarte haren.
woensdag 13 juli 2011
Peru, donderdag 13 juli 1995
Om 5u00 klopt de hotelverantwoordelijke op onze deur (zoals afgesproken). Vlug nog een douche nemen voor we naar Cajamarca vliegen. Om 5u20 vertrekken we met de taxi (dezelfde chauffeur die ons gebracht heeft) naar de luchthaven van Lima. ‘s Morgensvroeg is het verkeer niet zo druk. Op de luchthaven inchecken rond 7u00 en dan op weg naar Cajamarca, waar de familie Blanco ons zal opwachten. We vliegen weerom met een tweemotorig vliegtuig, ditmaal iets moderner dan het vliegtuig van de vorige dag. Tijdens de vlucht kunnen we al een blik vanuit de lucht werpen op de Cordillera Negra en Cordillera Blanca. Door de Cordillera Blanca zullen we over ongeveer een week te voet doortrekken. De hoogste berg van Peru , de Huascaran (6768m), is ook goed te zien.
Omstreeks 9u00 landen we in Cajamarca.
De hoogte hier is 2700m. De streek doet mij een beetje denken aan de Cevennen in Frankrijk. Buiten op de luchthaven staat de fam. Blanco al te wachten. Het is weerom een blij weerzien voor Raf en Geert. We rijden met de auto tot aan hun boerderij. We laden onze bagage uit en installeren ons in de logeerkamer. Na het ontbijt is het tijd om de geschenken die we hebben meegebracht uit te delen. Ik heb voor de kinderen een echte volleybal meegebracht. De bal wordt natuurlijk direkt buiten uitgeprobeerd. 
We spelen een partijtje volleybal, maar het speelterrein is niet zo groot.
Na het middageten gaan we bij Marchal op het werk wat rondkijken.We maken kennis met het project D.A.S.. We worden rondgeleid door de kantoren waar de plannen voor waterbevoorrading aan dorpen in de bergen worden uitgelegd. Een video toont hoe dit in zijn werk gaat. Rond 18u30 is het tijd voor het avondeten. ‘s Avonds voor het slapen drinken we nog een glaasje Aguardiente (=vuurwater). Dit is een zelfgemaakte sterke drank. De basis voor deze drank is zuiver suikerriet. Om andere smaken te bekomen laat met vruchten in de drank trekken. Dit duurt soms wel enkele maanden.
Omstreeks 9u00 landen we in Cajamarca.
De hoogte hier is 2700m. De streek doet mij een beetje denken aan de Cevennen in Frankrijk. Buiten op de luchthaven staat de fam. Blanco al te wachten. Het is weerom een blij weerzien voor Raf en Geert. We rijden met de auto tot aan hun boerderij. We laden onze bagage uit en installeren ons in de logeerkamer. Na het ontbijt is het tijd om de geschenken die we hebben meegebracht uit te delen. Ik heb voor de kinderen een echte volleybal meegebracht. De bal wordt natuurlijk direkt buiten uitgeprobeerd. 
We spelen een partijtje volleybal, maar het speelterrein is niet zo groot.Na het middageten gaan we bij Marchal op het werk wat rondkijken.We maken kennis met het project D.A.S.. We worden rondgeleid door de kantoren waar de plannen voor waterbevoorrading aan dorpen in de bergen worden uitgelegd. Een video toont hoe dit in zijn werk gaat. Rond 18u30 is het tijd voor het avondeten. ‘s Avonds voor het slapen drinken we nog een glaasje Aguardiente (=vuurwater). Dit is een zelfgemaakte sterke drank. De basis voor deze drank is zuiver suikerriet. Om andere smaken te bekomen laat met vruchten in de drank trekken. Dit duurt soms wel enkele maanden.
dinsdag 12 juli 2011
Peru, woensdag 12 juli 1995
Een taxichauffeur die we gisterenavond hadden verwittigd heeft ons aan het hotel komen afhalen en ons tot aan de luchthaven van Cuzco vervoerd. Omstreeks 8u15 vertrekken we met een tweemotorig vliegtuig (AN32) naat Lima. Dit vliegtuig leek wel een vrachtvliegtuig waar ze enkele zetels in hadden gemonteerd. We moesten langs achteren via de laadruimte instappen. Eens de motoren gestart waren was het een hels lawaai in het vliegtuig. Wanneer de motoren op volle kracht draaiden strilde het hele vliegtuig. De vlucht zelf verliep zonder problemen. Omstreeks 9u55 landen we in Lima. De landing was ook een hele belevenis. Het vliegtuig was nog maar net aan het landen of de grote laadruimte van achteren werd al geopend. Koele lucht stroomde met alle geweld het vliegtuig in en uit. Als we onze bagage opgenomen hebben rijden we met een taxi naar het centrum van Lima. Wat opvalt is dat Lima een zeer vuile stad is. Langs de rand van het centrum zien we vele sloppenwijken. Er zijn hier nauwelijks verharde wegen. Auto’s rijden hier zeer roekeloos en ze zien eruit als wrakken. De meesten hebben zelfs geen koplampen. En welke auto’s deze wel hebben, gebruiken ze ze gewoon niet. Het verkeer is ook een echte chaos. Je moet stalen zenuwen hebben om hier heelhuid door het verkeer te geraken. Op een kruispunt rijdt iedereen gewoon door. Iedereen wil als eerste voorrang nemen. Gevolg het kruispunt is een krioelende nest auto’s. 
Er wordt langs links en rechts ingehaald. Overal wordt er getoeterd. Verkeersagenten blazen voortdurend op hun fluitje maar iedereen lijkt dit te negeren. De stank van de uitlaatgassen is verschrikkelijk. Zonder veel problemen geraken we uit de verkeerschaos. We worden tot voor “Hotel Roma” gebracht. Hier boeken we een kamer voor een nacht. Het is nu 11u50. We hebben nu alle tijd om een postkaartje te schrijven. Na het kaartjes schrijven gaan we opzoek naar een postkantoor voor de postzegels. Kaartjes deponeren in de bus voor internationale zendingen.
Het is nog een beetje te vroeg om iets te eten dus besluiten we om eventjes door de stad te kuieren. Overal op de straat staan de mensen hun koopwaar aan te prijzen. Kinderen leuren met snoep en kauwgom. Jazelfs onderbroeken worden hier te koop op straat aangeboden. Iedereen probeert u iets aan te smeren. Na een fikse wandeling is het tijd geworden dat we iets gaan eten. De pizzatent lijkt wel iets. Ook hier worden we weer lastig gevallen door kinderen die iets proberen te verkopen. Het probleem is dat eens je iets gekocht hebt er kort nadien andere kinderen staan die hetzelfde proberen. Er is hier duidelijk verschil tussen rijk en arm.
maandag 11 juli 2011
Peru, dinsdag 11 juli 1995
In de vroege ochtend (2u00) vertrekken we met de bus vanuit Pillcopata terug voor een lange tocht richting Cuzco. Achteraan in de bus zijn enkele zetels weggehaald zodat er plaats is voor de bagage. Ik leg me neer op de bagage en slaag er toch in om een beetje te slapen ondanks dat de weg toch zeer slecht is. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik zeer vermoeid ben. Tegen de ochtend bereiken we Paucartambo (map) waar we ontbijt hebben. Er is nog even tijd om het dorpje wat te verkennen en een paar foto’s te schieten. De reis verloopt verder langs oude Inca graven, nl. Tjulpa’s. 
Dit zijn kleine hutjes van steen. Hierin werden de overledenen in hurkzit geplaatst. Omstreeks 14u00 bereiken we eindelijk Cuzco. Blij dat ik uit die rammelbak ben zeg.... Bagage uitladen. Vermoeid trek ik mij terug in het hotel welke we aan het begin van onze trip hadden gereserveerd. Even een verkwikkende douche nemen en......... scheren. De baardgroei is niet te doen. Na uitgepakt te hebben doe ik nog wat inkopen (souvenirs) in Cuzco. Rond 17u00 worden we uitgenodigd voor een etentje met Marianne, van Pantiacolla tours. Ze wil het goed maken met de problemen die we hadden in Manu met de boot. Na het etentje brengt Geert nog een bezoekje aan “De tempel van de Maan”. Raf en ik gaan niet mee. Raf is trouwens ziek en ik ben veel te moe. Ik kan best wat slaap gebruiken. Om 22u00 gaan Raf en ik naar het hotel. Morgen moeten we om 6u00 opstaan want we moeten om 6u30 op de luchthaven zijn voor de terugreis van Cuzco naar Lima.
zondag 10 juli 2011
Peru, maandag 10 juli 1995
‘s Morgens om 5u30 opstaan. Voorzichtig kom ik uit bed. Ik kleed me aan en maak me klaar voor het ontbijt. Het eten smaakt me niet echt. Mijn maag ligt helemaal overhoop. Om 6u30 zit iedereen in de boot. Het regent. We houden een groot zeil boven ons hoofd om een beetje droog te blijven. Na een tijdje valt plots de motor van de boot stil. De stuurman doet verwoede pogingen om de motor terug aan de praat te krijgen. Het lukt niet en we drijven af (er heerst hier op de rivieren een zeer sterke stroming). We komen in een kleine stroomversnelling, maar net op tijd krijgen ze de boot aan de kant. Er worden nog enkele pogingen gedaan om de motor te repareren maar zonder resultaat. 
Hier staan we nu, ver van de bewoonde wereld in het midden van de jungle. Blijkbaar zitten we op een groot stuk land dat langs beide kanten wordt omgeven door water. Vermits het regent , slaan we een grote tent op om droog te blijven. Het is nu ongeveer 10u00. Na een tijdje vaart er een andere kano voorbij met touristen. We zwaaien en roepen dat ze aan land moeten komen. Tino stap over in de andere boot en gaat hulp halen. Hier staan we nu alleen op een eiland. We hebben geen eten mee en we beginnen stilaan honger te krijgen. We hebben allleen 1 fles water voor 9 personen. Rond 15u30 komt Tino terug met een andere boot en eten. Ondertussen hebben de helpers van de stuurman een beetje verder een boom met verse papaja’s gevonden. De vrucht smaakt heerlijk. Met de vervangboot gaan we verder richting Atalaya waar we omstreeks 18u00 moeten aankomen. Geloof het of niet maar we zijn nog maar een uurtje onderweg of deze motor geeft ook de geest. Ze proberen de motor te repareren maar zonder resultaat. Een beetje verder aan de andere kant van de rivier staat een huisje. Aan de oever ligt ook nog een kano. We proberen de aandacht te trekken van de mensen aan de overkant. 
Ze zien dat we problemen hebben en komen ons ter hulp. Ze gaan een andere motor halen met hun kano. Met deze motor bereiken we Atalaya. Net op tijd want het is al redelijk donker als we aanmeren. We nemen afscheid van onze gids Tino. We worden nu tot in Cuzco begeleid door een andere gids. Met dezelfde bus waarmee we naar hier gekomen zijn rijden we nu terug . We rijden tot Pillcopata. Hier eten we in het dorp soep, “frieten” en rijst. De frieten zijn wel veel groter gesneden dan bij ons in België Om 2u00 zullen we hier vertrekken.
Hier staan we nu, ver van de bewoonde wereld in het midden van de jungle. Blijkbaar zitten we op een groot stuk land dat langs beide kanten wordt omgeven door water. Vermits het regent , slaan we een grote tent op om droog te blijven. Het is nu ongeveer 10u00. Na een tijdje vaart er een andere kano voorbij met touristen. We zwaaien en roepen dat ze aan land moeten komen. Tino stap over in de andere boot en gaat hulp halen. Hier staan we nu alleen op een eiland. We hebben geen eten mee en we beginnen stilaan honger te krijgen. We hebben allleen 1 fles water voor 9 personen. Rond 15u30 komt Tino terug met een andere boot en eten. Ondertussen hebben de helpers van de stuurman een beetje verder een boom met verse papaja’s gevonden. De vrucht smaakt heerlijk. Met de vervangboot gaan we verder richting Atalaya waar we omstreeks 18u00 moeten aankomen. Geloof het of niet maar we zijn nog maar een uurtje onderweg of deze motor geeft ook de geest. Ze proberen de motor te repareren maar zonder resultaat. Een beetje verder aan de andere kant van de rivier staat een huisje. Aan de oever ligt ook nog een kano. We proberen de aandacht te trekken van de mensen aan de overkant. 
Ze zien dat we problemen hebben en komen ons ter hulp. Ze gaan een andere motor halen met hun kano. Met deze motor bereiken we Atalaya. Net op tijd want het is al redelijk donker als we aanmeren. We nemen afscheid van onze gids Tino. We worden nu tot in Cuzco begeleid door een andere gids. Met dezelfde bus waarmee we naar hier gekomen zijn rijden we nu terug . We rijden tot Pillcopata. Hier eten we in het dorp soep, “frieten” en rijst. De frieten zijn wel veel groter gesneden dan bij ons in België Om 2u00 zullen we hier vertrekken.
zaterdag 9 juli 2011
Peru, zondag 9 juli 1995
Omstreeks 6u00 word ik wakker. Ik heb heel goed geslapen. Als ontbijt is er “Junglebread” een soort oliebol met confituur. Heel lekker. Na het ontbijt vertrekken we voor een 2 uur durende wandeling in het regenwoud. Op onze weg komen we veel vlinders en insecten tegen. Er zijn hier zelfs parasolmieren. Deze mieren snijden met hun kaken blaadjes van bomen af en dragen deze naar hun nest. Bij het avondeten vertelt Tino dat we morgen om 5u30 moeten opstaan om op tijd in Atalaya aan te komen. Daar zal een andere groep tourristen klaarstaan die Tino moet gidsen. We vertrekken met de boot om 6u30. Ik ga dus maar vroeg slapen. Met een zaklantaarn vind ik de weg tot aan mijn bed. Mijn toiletzak staat nog sinds vanmorgen op mijn bed . Wanneer ik hem terug in de rugzak wil stoppen, kruipen er tot mijn grote verbazing een paar kakerlakken in rond. Verschrikt schud ik de toiletzak uit op bed. Het zijn er wel een stuk of 6 die wegsnorren. Het zijn grote exemplaren van ongeveer 5cm. Wanneer ik met mijn zaklantaarn over de vloer schijn blijkt het hier te krioelen van de kakerlakken. Ze zitten overal. In mijn rugzak, in mijn kleren,...... alles. Ik maak heel mijn rugzak leeg en schud alles goed uit. 
Ik verpak alles in plastic zakken en rits mijn rugzak volledig dicht. Na al het ongedierte verwijderd te hebben, moet ik mijn bed nog kakerlakvrij maken. De lakens goed uitschudden. De matras ondersteboven schudden. Snel het bed opmaken. Het muskietennet onder de matras steken. Zeer vermoeid kruip ik in bed. Ik ga boven op de lakens liggen en probeer in slaap te geraken. Plots voel ik gekriebel op mijn been. Vlug neem ik mijn zaklantaarn en zie nog een kakerlak wegvluchten. Ik vermorzel het ongedierte met mijn zaklantaarn. Het duurt een heel tijdje voor ik in slaap val. Goed wetend dat het hier vorige nacht ook vol met kakerlakken moet gezeten hebben. Het regent de hele nacht. Ik hoor Geert de slaapplaats binnenkomen. Niet veel later hoor ik hem vloeken en op de grond stampen ... Kakerlakken verpletteren.
vrijdag 8 juli 2011
Peru, zaterdag 8 juli 1995
Om 6u00 wordt ik gewekt door het in tussen vertrouwde geluid van de “brulaap”. Het 
ontbijt is rond 6u30. Havermout met fruit is wat de pot schaft. Een tasje koffie met een “cracker”. Al zeer vroeg vertrekken we de Manu river terug op (stroomopwaarts). Iedereen is zeer moe van het vroege opstaan, zodat sommigen onder ons een uiltje vangen. 
Wanneer we bijna aan het einde van de Manu river zijn passeren we terug de controle post van het National Park of Manu. We moeten nu terug uitchecken. Wanneer ik uit de boot wil stappen, stap ik met een voet naast de boot, recht in het water. Schoen vol water, broekspijp nat. De vermoeidheid slaat toe. In de controle post duid iedereen zijn naam aan zoals we dat deden in het begin van onze tocht. Eenmaal terug in de boot doe ik een poging om mijn schoen en sok te drogen. Dit lukt aardig vermits de zon hier brandt als een oven. Wanneer mijn schoen zo goed als droog is bereiken we de plaats waar de Manu river en de Alto Madro Dios samenkomen. 
Hier stappen we uit en bezoeken er de plaatselijke bevolking. We drinken hier “cerveza” uit grote fleskes (650 ml). De drank is zelfs gekoeld. Ze hebben hier een frigo. De elektriciteit wordt geleverd door een generator die ergens wat verderop staat te ronken. Eventjes door het kleine dorpje wandelen. Er staat zelfs een schotelantenne opgesteld met TV. In het dorp is ook een ziekenhuis en een school. Terug op de rivier slaat de vermoeidheid pas echt toe. Mede door het bier en de warme zon. 
Op de middag eten we op de boot. Aardappelen met groeten en mayonaise. In de loop van de namiddag krijgen we nog een fikse regenbui te verduren. We komen langzaam terug in de buurt van het cloudforest.
In “Pantiacolla Lodge” stappen we aan wal. Hier zullen we 2 nachten blijven slapen. in echte bedden met muskietennetten. Voor het eerst kan ik hier ook een douche nemen. Dat is lang geleden. Heerlijk nog eens stomend water langs je lijf te voelen lopen. De kok heeft als voorgerecht weer popcorn gemaakt die er bij iedereen gretig in gaat. Het is intussen donker geworden en tijd voor het avondeten. Het eten is weerom goed. Soep, rijst met groenten en sardines. Als dessert: pudding. Daarna een tas koffie met wat rum. Na een goede babbel met de medereizigers ga ik om 21u15 slapen in een heerlijk bed.
ontbijt is rond 6u30. Havermout met fruit is wat de pot schaft. Een tasje koffie met een “cracker”. Al zeer vroeg vertrekken we de Manu river terug op (stroomopwaarts). Iedereen is zeer moe van het vroege opstaan, zodat sommigen onder ons een uiltje vangen. 
Wanneer we bijna aan het einde van de Manu river zijn passeren we terug de controle post van het National Park of Manu. We moeten nu terug uitchecken. Wanneer ik uit de boot wil stappen, stap ik met een voet naast de boot, recht in het water. Schoen vol water, broekspijp nat. De vermoeidheid slaat toe. In de controle post duid iedereen zijn naam aan zoals we dat deden in het begin van onze tocht. Eenmaal terug in de boot doe ik een poging om mijn schoen en sok te drogen. Dit lukt aardig vermits de zon hier brandt als een oven. Wanneer mijn schoen zo goed als droog is bereiken we de plaats waar de Manu river en de Alto Madro Dios samenkomen. 
Hier stappen we uit en bezoeken er de plaatselijke bevolking. We drinken hier “cerveza” uit grote fleskes (650 ml). De drank is zelfs gekoeld. Ze hebben hier een frigo. De elektriciteit wordt geleverd door een generator die ergens wat verderop staat te ronken. Eventjes door het kleine dorpje wandelen. Er staat zelfs een schotelantenne opgesteld met TV. In het dorp is ook een ziekenhuis en een school. Terug op de rivier slaat de vermoeidheid pas echt toe. Mede door het bier en de warme zon. 
Op de middag eten we op de boot. Aardappelen met groeten en mayonaise. In de loop van de namiddag krijgen we nog een fikse regenbui te verduren. We komen langzaam terug in de buurt van het cloudforest.In “Pantiacolla Lodge” stappen we aan wal. Hier zullen we 2 nachten blijven slapen. in echte bedden met muskietennetten. Voor het eerst kan ik hier ook een douche nemen. Dat is lang geleden. Heerlijk nog eens stomend water langs je lijf te voelen lopen. De kok heeft als voorgerecht weer popcorn gemaakt die er bij iedereen gretig in gaat. Het is intussen donker geworden en tijd voor het avondeten. Het eten is weerom goed. Soep, rijst met groenten en sardines. Als dessert: pudding. Daarna een tas koffie met wat rum. Na een goede babbel met de medereizigers ga ik om 21u15 slapen in een heerlijk bed.
Abonneren op:
Posts (Atom)